Wat doen ze zoal in Nieuw Zeeland?

Misschien vraag je je af wat we zoal doen hier. Nou, vandaag gingen we stukje wandelen in het Abel Tasmas National Park. Ik ga jullie niet vermoeien met hoe mooi het daar is. Stel je gewoon soort Blue Lagoon (de film) voor, maar dan met hier en daar een toerist. En Frankie en Esther. Ook toeristen natuurlijk. Zie foto's.

Je kunt er niet met de auto komen en er zijn ook geen broodjeszaken onderweg. Dus de ochtend begint dan met broodjes smeren, pakjes drinken inpakken, banaantjes erbij en natuurlijk zonnebrand en spul tegen de eerder genoemde zandvliegen. 
Na een uurtje rijden neem je vervolgens een watertaxi. Dat is een belevenis op zichzelf. Schoenen uit, door de zee aan boord stappen en vervolgens stamp je met een noodgang over de golven. Hier en daar even stoppen om mensen te lozen of bagage aan boord te hijsen en na een uurtje werden wij bij een baai gedropt. 
Aan boord raakte ik aan de praat met een van oorsprong Filipijnse jongen die inmiddels in Auckland woont. Hij is samen met zijn vader en zus (die over waren gekomen vanuit de filipijnen) aan boord en ze waren van plan dezelfde trail te lopen als wij. Zo'n 13 kilometer. Wij op wandelschoenen en zij op... Teenslippers!

De trail was niet de allerzwaarste, maar toch zo nu en dan sterk stijgend en dalend met stenige paden. Ook nogal flink doorstappen, want op een afgesproken tijd en punt hadden we weer een watertaxi terug. De Filipijnse familie waren we al vlot kwijt en we vroegen ons af hoe die het ooit zouden kunnen redden. Want wij namen niet veel pauze voor de broodjes. Geen tijd te verliezen.
Ruim op tijd waren we in de afgesproken baai voor de taxi terug. Toen t bootje aankwam, kwamen ook broer, zus en pa aangelopen. Ze hadden t gered. Blij babbelend bonkten we met z'n allen weer terug over de golven. 

Ja, en als je dan terug bent dan wil je lekker pizza eten, biertje erbij, douchen en een filmpje op Sky kijken. Morgen spierpijn denk ik. Vraag me af hoe onze Filipijnse vrienden zich voelen. 1 ding weet ik zeker: ze zeuren niet en blijven lachen!